Devletin gölgesinde büyüyen bir karanlık,
Sureti hak görünür, sireti tam münafık;
Başta sarık, dilde Kur’an, özde necis varlık,
Ne imandan nasibi var, ne insanlıktan artık!
İlk hedef orduydu saflarına sızıldı;
Nice arslan kumpaslarla zindanlara tıkıldı!
Göğsündeki madalya ayaklara atıldı,
“Vatan sağ olsun!” dedi, tetiğine sarıldı.
Hani Fatih’e hükmeden kadılardaki yürek?
Sustu hak, sustu kanun, seyirci kaldı felek!
Hakim değil oturan, boynu tasmalı köpek;
Elbet Yüce Divan’da hesabını verecek!
Bilimin meşalesi karanlığa itildi!
Fikri hür, vicdanı hür nesil kökten kesildi;
Mektepler birer birer tarikata evrildi;
Aydınlık geleceğe kara kefen biçildi!
Kah dini kalkan etti, kah siper Atayı;
Birbirine kırdırdı, körükledi kavgayı;
Aynı bayrak altında birken millet, alayı,
Sandıkta oy uğruna, deşer durur yarayı.
Ey ümidi tükenen! Başını kaldır da bak:
Samsun’un ufkundaki o şafak hala sıcak;
Sanma ki o mucize sayfalarda kalacak:
Bu millet uyanmıştı, yeniden uyanacak!